اعمال زشت دلها و چشمها را واژگون كند در خوف و هراسند . آرى ، خداوند به بهترين پاداش آنان را مفتخر خواهد نمود ، و از فضل و رحمت خود مقدار بيشترى به آنان عنايت خواهد فرمود ، و خداوند از روزيهاى وافر خود بدون دريغ و حساب به آنها مرحمت خواهد نمود . امّا كسانى كه به خداى خود كافر شدند ، اعمال آنها ، رفتار آنها ، مقصد و منظور آنها مانند سراب است . سراب ، آب خيالى است نه واقعى ؛ شخص براى پيدا كردن آب هر چه مىرود دستش به آب نمىرسد ، چون سراب است ، از شعاع خورشيد روى ريگها و خاكهاى متلألئ منظره‌اى از آب از دور به چشم مىخورد و انسان تشنه تصوّر آب مىكند . كافر تشنه كام براى آنكه خود را از آب سيراب كند ، در بيابان خشك و سوزان عالم اعتبار بدنبال آب مىدود ولى به آب هرگز نمىرسد و كامش سيراب نمىگردد . عمرش سپرى مىشود ، نعمت حيات را از دست مىدهد . چون به صراط مستقيم حركت نكرده و نقاط ضعف وجود خود را ترميم نكرده ، نقصان وجودى تبديل به كمال نشده ، آب نخورده ، از آب حيات استفاده نكرده است . تنها بدنبال سراب رفته ؛ سراب كه انسان را سيراب نمىكند ! در نتيجه عمر تباه و در پيشگاه خدا و عالم حقيقت شرمنده و مورد حساب و بازجوئى قرار خواهد گرفت . فرق مؤمن و كافر در پيروى از عقل و حسّ از اينجا استفاده مىشود كه كفّار هم بدنبال آب مىگردند . كفّار